ayaklarını unutmuş yolcu

[prenses]

Ağırdım yolda ayaklarını unutmuş bir yolcu kadar
konakladığım su kenarları hep ben oluyordu, gülmeyen yüzüm oluyordu
çarpılmış bedenim
bedenimden çorak ülkeler geçiyordu, ben denizi özlüyordum
uzun çok uzun yazlar neyin avuntusuydu, şimdi düşünüyorum bunu,
deniz sonsuzluktu
deniz uçsuz bucaksız, deniz masumdu

hey, ay rengim nerdesin? ben geceyken sen güneş olmak zorunda mısın?
ben derinsem sen kıyı, kıyıysam ufuk mu olmalısın?

aklın yolu bir derken neydi ellerini uzattıkları çukur ve nerde yitirmişlerdi arayıp da
bir türlü bulamadıkları duyguyu?
can suyunu kumdan alan ve tuzdan ve denizden alan ılgınlar gibi sırf gövde olmak!
hani çölde uzak aralarla kendilerini kuma bağlayan, böylece
birbirlerinden dostluklarını gizleyen
hayaletler gibi..

[kelep_che]

ellerine saglik
hoss