ahmed arif

[puratu]

1927 yılında bugün doğan (21 nisan) şair ve gazeteci; ankara üniversitesi dil tarih coğrafya fakültesi felfese bölümünde okumaya başladı
öğrenimi 1950 den sonra tutuklanmasıyla beraber yarım kaldı. Ankara ya yerleşti ve burada gazetecilik yaptı 1948-1954 yılları arasında Yeryüzü, Beraber, Seçilmiş Hikayeler, Yeni Ufuklar, Kaynak dergilerinde yayımlandığı şiirlerden sonra uzun bir suskunluk dönemine girdi ve 2 haziran 1991 yılında yine bu kentte yaşama gözlerini yumdu
ahmet arif in tek şiir kitabı 1968 de çıktı, en çok basılan kitaplar listesindedir
şiirlerinin bir kısmını kendi sesiyle seslendirdi, bazılarıysa sanatçılar tarafından bestelendi
en çok bilinen şiiri hasretinden prangalar eskittim dir...

``...basta Nazim Hikmet olmak uzere, toplumcu siirimizin ortak degerlerinin,
hece siiri, aruz ve halk siirimizin yogun, koklu bir sentezi...'' (Ataol Behramoglu, 1991)

bense şiirlerinde her okuduğumda farklı anlamlar çıkarırım, içten bir samimiyet bulurum tüm sözcüklerinde, içsel bir lirizm sarıp sarmalar tüm sözcüklerimi...


hasretinden prangalar eskittim

Seni anlatabilmek seni.
İyi çocuklara, kahramanlara.
Seni anlatabilmek seni,
Namussuza, halden bilmeze,
Kahpe yalana.
Ard- arda kaç zemheri,
Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu
Dışarda gürül- gürül akan bir dünya...
Bir ben uyumadım,
Kaç leylim bahar,
Hasretinden prangalar eskittim.
Saçlarına kan gülleri takayım,
Bir o yana
Bir bu yana...
Seni bağırabilsem seni,
Dipsiz kuyulara.
Akan yıldıza.
Bir kibrit çöpüne varana.
Okyanusun en ıssız dalgasına
Düşmüş bir kibrit çöpüne.
Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamdan,
Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni...
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini...

ahmed arif


saygıyla...