hayatın akıp gitmesi ve yalnızlığın

[tsira]

paradoksların arasında geçtikden sonra hayat aniden duruverir ya.. yaşadığımzı her şey ve cevremizde olan biten aniden kaybolur.. bazıları hatalarımızdan kaynaklanır bazıları kendiliğinden oluverir.. ve ardı sıra kocaman bir boşlukta buluruz kendimizi.. caddeye çıkarsın ama yalnızsın bir yerlere gidersin ama olmaz canın sıkılır ruhun sana fazla gelir..... arkadaşlarınla bir yerde oturuğ laflarsın ama olmaz ...kendfini orada hissedemezsin...dışlanmış gibi olursun.. kimi zaman beklemelerde bulursun kendini..geleceği beklersin...sana getireceklerini.. geçmişe sarılırsın belki yeniden yaşamak istercesine..pişmanlıklardan arınıp .. hayatına birileri girer kimileri en olmadık zamanda hayatını ele geçirir...nerde olduğuna anlam vermeye çalışırsın ve ne yaptığına dair.sürekli sorular eklersin sorularına...cevap bulamazsın ...kaldırırsın başını gökyüzüne bakarsın. ve anlarsın ki yalnızsındır...hücrelerine kadar hissedersin..ışığın geldiği yer olan hücrelerin bile hisseder yalnızlığını.. düşüncelere atarsın kendini...odandan dışarı çıkmazsın..gitar çalar şarkı söylersin...bir süre sonra sıkılırsın.. ama bunu sadece sen hissedersin..... etrafındakiler bilmezler bu durumu.. kimseye anlatamazsın bu durumu hem anlatsanda ne olacakki anlamazlar.. bu hale nasıl düştüğünü anlamaya çalışırsın..hayatı suçlarsın..olmaz...hayat önünden sadece böyle akmştır.onu suçlarsın ve ondan nefret edersin.. sonra kaybolursun.. sonlarda bulursun kendini...önsözü olmayan bir kitabın orta yerindesin ama kitabın sayfaları bomboştur.. başkalarıyla tanışırsın..yeni soluklar katarsın hayatına...sana hayatı anlatırlar büyük bir erdemlikle ama anlarsınki onların hayattan bir bok anladığı yokmuş..... zor bir noktadasındaır...ya varolacaksın yada böylesine bir ucube gibi yaşayacaksın.yaşadığın şehre sataşırsın....bu yokluğu onda yaşadığın için....her tarafına anılarını sıkıştırmışsın bu şehrin... yeni bir hayatın olsa bile anıların silinmeyecektir o şehirden...
birlikte sakız aldığın o çocuk gelir aklına....sevmediği dersin matematik olduğunu muştan geldiğini ve okul masrafları için çalıştığını hatırlarsın...yurt dışına gitmek istersin...italyaya...neden italya bilmezsin... yaşarsın.. bir amacının olduğunu hatırlarsın..... amacın olsa bile mutlu olmak için çok şeyin eksik olduğunun farkına varırsın.. mutlu olamazsın.. eksik kalanları tamamlamaya çalışırsın...olmaz...bunuda beceremezsin....aslında beceriksizmişsins en bunu anlarsın...... öylece boş boş yaşarsın sadece.. ve hayatın yeniden başlaması için beklersin...yenilesin istersin kendisini hayat... şarkılar dinleyip içinde kaybolursun.. gecelerce yatağında ağlarsın ....
bekleyerek ağlarsın.....
ama gelen olmaz....
sen yine ağlarsın....
sonrası hiç....

S unni bir kalpmiydi kalbim
O yuncakların ki gibi mesela
N e zaman istersen kırabileceğin......
**********************tsira(dina)**şubat 18 07/05:48





sizler ne düşünüyorsunuz bu durum hakkında

dostlukla....

[tsira]

Hayat mı güzeldir yoksa yaşamak mı?



dostlukla...

[puratu]

gizlemişim kederleri gölgesine hayatın
dili yok, eli yok hüzünlerimin
düşünürüm bazı anlar
bir ben, bir hayat
hayat derim ;
hayat güzeldir...
yılmadan söylerim gecelere şarkılarımı
anılarımı saklarken koynumda
ağrıyan yanlarımı alırım yanından
yaşlarımla doldursam seni batardın
ıslatsam kaldırımlarını son damlalarımla
ya da tüketsem daha baharında
amam bilirim yapamam çünkü;
hayat güzeldir...
seni yitirmediğimi bilirim
ve senin için
sırf sen üzülme diye
ömrümü koyarım yanına
giderken!..


puratu
23.03.2007
04.00 itibariyle

bence hayat güzeldir, hayatı sevmezsen yaşamanın bir anlamı yok ki, herşey gizlidir yollarında hayatın, tıpkı kanatlarında özgürlüğü gizleyen kuşlar gibi...

saygıyla...

[papatya]

Bavulları Hep Toplu Durmalı Insanın...
(Can Dündar)

Bavulları hep toplu durmali insanın...
Bir gün telefonların hiç çalmayabileceği hesaplanmalı...
Tül perde arkasından misafir yolu gözlemekten vazgeçmeli...
Ihanetlere, terkedilmelere, bir başına bırakılmalara hazırıklı olmalı...
Yalnızlığa alışmalı ...
Çünkü “omuz omuza” günlerin vakti geçti.
Dayanışma, günümüzün borsasinin değer kaybeden hisse senetlerinden biri artık...
Bireyin keşif çağı, geride kırık dökük yalnızlılklar bıraktı.
Terörün bile bireyselleştiği çağdayız.
Zaman, birlikten kuvvet doğurma zamanı değil;
Zaman, tek basina dimdik ayakta kalabilmeyi becerme zamanıdır...
Işte o yüzden alışmalı yalnızlığa...



Sokaklar dolusu ıssızlıkla başbaşa yaşamayı göze almalı insan...
Güvendiği dağlardaki karlara bakıp ders çıkarmalı...
Hüzünlü bir şarkıyla paylaşılan gecelerde başını dayayacak bir omuz arama huylarından vazgeçmeli...
Sofrada tek tabağa, tabakta az yemeğe alışmalı...
Romanlardan, yalnızlığa yücelten paragraflar aşmalı evin en görünür duvarlarına...
“Yalnızlık paylaşılmaz/Paylaşılsa yalnızlık olmaz”
Dizeleriyle başlamalı güne...
Telesekretere “Şu anda size cevap verebilecek kimse yok! ” denmeli,
“Belkide hiç olmayacak...” cevapsızlığa, sessizliğe ısınmalı...
Oysa sessizlik haksızlığa alkıştır.
Haklılığın onuru yaşatır insanı...
Susmanin utancı öldürür...
O yüzden en sessiz gecelerde “Doğruydu, yaptım” la teselli bulmalı insan.
Feryada komşuların yetişmemesine,
Soğuk duvar diplerinde sessizce ağlaşmaya alışmalı...
Kendiyle hesaplaşmaya çalışmalı...
Gece yastıkla ağlaşmaya, sabah aynayla gülüşmeye,
Kendiyle hüzünlenip, kendiyle keyiflenmeye hazır olmalı...
Hep başını alıp gidebilecek kadar cesur,
Ama hep kalıp savaşacak kadar gözüpek olabilmeli...
Sessizliği, sese dönüştürebilmeli...

Ve sırt çantasını her daim hazır tutmalı insan...
Yollarla barışmalı...
Yalnızlığa alışmalı...

[KüBRa]

Hayat mı güzeldir yoksa yaşamak mı?



dostlukla...

yerine göre,olayların gidişatına göre ikiside desek daha güsel olur